Nú er ég að byrja að blogga á: http://blogg.visir.is/crazyregnbogi/ ég veit ekki hvernig gengur að finna það - ég vona að þetta sé rétt...............er sko ekki að fíla svona breytingar.....veit varla hvað ég er að gera á hinum blogginu...finnst það allt soldið óskiljanlegt eins og er. En það mun líklega lærast eins og með þennan stað. Mér fannst ég nú ansi heimsk þegar ég var að byrja hér. Ég fíla bara ekkert að líða þannig. En ég veit ekki allt í heiminum svo ég á líklega eftir að líða svona nokkrum sinnum í viðbót....amk. En jæja ég býst við að þetta sé mitt síðasta hér. Ég ætla að reyna að láta flytja allar færslurnar mínar yfir á hinn staðinn og vonandi get ég gert betur þar. Kveðja íris B. Jack

Jæja þá er búið að ákveða að loka blogcentral svo ég þarf að finna mér nýjan stað til að blogga á. Það er bent á valmöguleikann blogg.Visir.is og ætli maður fari ekki bara þangað þar sem að ég get fengið hjálp við að flytja textann minn þangað. Ég held að það sé best að hafa allt gamla dramað með svona til slíta ekki sundur söguna. Sársauki minn þarf líka að vera með. Ég las smá af síðasta bloggi hjá mér og sá að þar var ég smá upptekin af einhverjum mistökum sem ég hafði gert. Ég mundi ekki einu sinni fyrst hvaða mistök þetta voru.Dem jú borderline!! þá er allt svo afdrifaríkt þegar maður finnur fyrir því. Næstum eins og ég gæti ekki lifað með þessum mistökum sem voru svo bara smávægileg. Ok ef þetta hefði orðið að mistökum þá hefði þetta orðið soldið erfitt að díla við. Það er líklega bara núna sem þetta er í lagi fyrst þetta voru ekki svona afdrifaríkt mistök og ég hélt. En jæja, ég er búin að vera netlaus í nokkra daga og er víst ekki almennilega nettengd enn. Þetta er búið að vera erfið vika og á one time þá langaði mig bara til að fá að deyja (ekki út af netleysinu heldur peningaleysi). Það er auðvitað ekki mikið miðað við að hafa meiri hlutann af ævi minni viljað deyja en þetta er bara vond tilfinning. Ég er að fara til læknis á morgun. Nánar tiltekið í fyrramálið. Ég ætla að biðja um blóðprufu. Svo fer ég á slökunar og hugleiðslu eitthvað dæmi í Ljósheimum kl 12 á morgun. Búin að fá manneskju með mér. Sko ef ég virkilega vildi eitthvað þá gæti ég farið ein.....en ég finn bara ekki fyrir svona sterkri löngun í að gera neitt. Það er lang best að finna einhverja manneskju sem vill fara með manni og þá þegar kemur upp löngunin til að fresta þessu bara...og trúðu mér hún kemur sko upp hjá mér oft, þá get ég ,,platað'' mig með því að segja við sjálfa mig ,,jæja, Íris nú ertu búin að draga manneskju með þér, manneskju sem hefði ekkert ætlað á þetta ef þú hefðir ekki reynt að draga hana....ætlaru virkilega að svíkja þessa manneskju?'' æji fokking fokk dem it ég er að nota sektarkenndina!!!!!!! Ok hvernig get ég hugsað þetta betur.......?.....ahhhh, jú......ég er búin að fatta......og er búin að vera að gera það án þess að ég fattaði það beinlínis.....sko velja manneskju með sér sem manni langar til að fara með! Það er svo auðvelt að fresta ef þetta er bara einhver. Svo auðvitað getur þetta líka orðið of mikið stress gagnvart þessu að maður geti ekki höndlað kvíðan sem fylgir.......hmmmm það er margt í mörgu. Mig langar alveg til að gera hitt og þetta en bara ekki nægjanlega til að gera það ein. Manni langar í mannleg samskipti - eða amk mér og líklega gæti ég fundið hinn og þennan til að fara með mér á hitt og þetta en þá missir maður af tækifærinu til að finna manneskju sem er á sömu bylgjulengd og maður sjálfur. Það er svo gaman að geta rætt hlutina við einhvern sem skilur hvað maður er að pæla. Jæja jájá......er annars ógeðslega fúl á móti núna. Einhver nágranni minn dirfðist að vekja mig um 11:30 til að ath hvort ég ætlaði að nota þvottavélatímann kl 12 sem ég hafði skráð mig á. Það var dinglað milljón sinnum (oki þetta væri samkvæmt Ham-inu ....eitthvað.......líklega að gera meira úr hlutunum en efni er fyrir......hmmmm ég meina það var auðvitað ekki dinglað milljón sinnum þó að mér hafi fundist það. Kannski bara svona 20 sinnum! En ég er ekki ánægð!! Ég er búin að setja í 2 vélar og ætla að þvo eitthvað meir.....ég þoli ekki svona helvítis frekju að dingla svona oft!!! vekja fólk! Ég myndi aldrei nokkurn tímann gera þetta við neinn....nema að ég þekkti manneskjuna mjög vel. Aldrei við ókunnuga. Mér finnst að manneskja sem gerir svona finnst hún ekki þurfa að taka tillit til eins né neins. Bara full speed on hvað hentar henni. Svona eins og fólk sem leggur í 2 stæði eða hjólastólastæði. Keyrir um á jeppanum sínum á þeim hraða sem manneskjunni hentar án tillits til þess að það séu umferðarreglur eða að jeppinn sé drápstól ef hann lendir í árekstri við smábíl! Hroki....býst ég við. Amk þá varð ég það reið að ég er vakandi núna! Sem er líklega plús. jæja nú verður forvitnilegt að sjá hvort ,,einhver'' býður okkur í mat í kvöld.....ég efast um það.....en......það má víst alltaf vona. Senti prestinum e-mail og hef held ég ekkert heyrt frá honum....mér sýnist ég þurfa að senda honum e-mail á hina kirkjuna sem hann er í núna....hann er örugglega með annað e-mail þar.... oh ég er sko ekki að fíla þetta! Ég hata að leita mér hjálpar. Sér í lagi þegar einhver er búinn að bjóða fram aðstoð sína og svo þarf maður að margminna á það. Not fair. Hluti af þunglyndi mínu þessa vikuna var kannski líka það að mér fannst ég svo bjargarlaus. Ég var búin að sækja nýja router fyrir tövuna en svo var bara ekkert svona valmöguleikar í tölvunni minni eins og stóð í leiðbeiningunum. Allan miðvikudaginn reyndi ég - og fimmtudaginn! og á föstudegi var ég komin í þunglyndi því ég vissi það allan tímann að ég hefði þurft að hafa samband við þjónustuverið. Var bara ekki að meika það. Reyndi að pína Fjórðu til þess fyrir mig en hún hafði bara ekki tíma. Ég bara gat ekki hringt sjálf. Mér fannst ég svo heimsk að ég myndi ekki skilja tölvumálið sem þjónustufulltrúinn myndi nota. Og ef þetta væri karl þá væri það enn erfiðara og sér í lagi ef hann yrði eitthvað hastur við mig. Þá færi ég algerlega í mínus. Að lokum gerði ég þetta þó og það var kona sem svaraði...hjúkkit! og var ansi þolinmóð við mig. En eftir á þá lá ég uppi í rúmi alveg búin á því með sviða í nefinu. Er ekki enn farin að vera stolt af mér eftir þetta. Er svo búin á því að ég er ekki farin að geta verið glöð með þetta. Svo er víst einhver bilun hjá þeim eða eitthvað þannig. Internet ljósið á routernum mínum blikkar og blikkar og ég mælist ekki nettengd hjá þjónustufyrirtækinu mínu. En ég er með netið þó það sé alveg ferlega slow og ég komist ekki inná allar síður eins og e-mailið mitt (fer inná það í gegnum gemsann minn) og hef kíkt inná facebook í gegnum gemsann minn. Ég er líklega eitthvað búin að læra á þessu öllu. Er að reyna að hafa þetta bara ekki að sársaukafullri reynslu fyrir mig. Reyna að sjá allt það góða sem hefur komið út úr þessu. Er búin að vera að lesa á fullu. Makalaus og Lýtalaus eftir Tobbu. Ég er alveg að fíla bækurnar. Hló nokkrum sinnum upp hátt meir að segja. Hún er svo óskammfeilin að það er yndislegt. Búin með þær báðar. Svo las ég líka bók sem heitir Sagnfræðingurinn og er ferlega þykk. Úff hún var mér soldið erfið. Það var verið að lýsa svo miklum smáatriðum og nýjum staðarháttum og hlaupið fram og tilbaka úr sögunni. Fullt af hlutum sem maður þurfti að muna og framan af gekk mér vel. Las hana á lúsarhraða og tók mikið af pásum til að festa þetta betur í minni en svo var hún orðin svo spennandi að ég bara las í einum rykk soldið og þá náði ég ekki öllu inn og ég veit ekki hvort ég hafi misst af einhverju mikilvægu en .........mér fannst hún enda skringilega. Var ekki alveg að skilja það. Kannski er það bara af því að ég er ekki nógu djúpvitur.....oooohhhh en kannski bara af því að þetta er skrýtin bók. Líklega partur af báðu. En já ég þoli það ekki að vera bara svona yfirborðskennd. Reyni að lesa einhverjar svona bækur með djúpa pælingu en hugur minn bara ræður ekki við það. Kannski hef ég heimskast með árunum......? Mér fannst ég einu sinni vera alveg þokkalega meðal djúp manneskja en kannski hefur það bara verið ranghugmynd hjá mér. Jújú það er ekki margt sem kemur mér á óvart í sambandi við mannfólkið en ég ströggla með svona heimspekilegar pælingar en samt hef ég svo mikinn áhuga á þeim. Ég rembist við að reyna að skilja það meðan ég nenni. Kannski smellur eitthvað og kannski ekki. Þá hef ég amk reynt að fylgja því sem er innra með mér. Jæja spurning um að fara að taka niður jóladótið fljótlega. Ég hef bara leyft því að vera þar sem japönsku jólin og jólin hjá rétttrúnaðarkirkjunni væru enn.....en það er víst ekki lengur hægt að skýla sér bak við það. Jólin eru held ég búin alls staðar! þá meina ég þar til í desember. Ég er svo að kafna yfir hárinu á mér. Og reyndar bara útlitinu almennt. Hef ekki farið í litun og plokkun lengi. Er með glær augnahár og augabrýr en það er kannski bara betra því ég er orðin svo kafloðin um efri hlutann af andlitinu. Sambrýnd og ég veit ekki hvað. Svo er ég að kljást við exem líka núna!!! not happy! Svo ég er með ljótuna, fituna og fúluna á full speed!!! það er sko ekki gaman að vera ég á almannafæri....eða fólkið sem hittir mig. Ég gæti alveg trúað að ég hræði fólk amk lítil börn eins og ég er útlítandi. Undanfarin ár hafa líka verið slæm hárár og þetta ár virðist ekki vera nein undantekning. Ég er með fluffí hár sem fer út um allt...með smá leifar af gömlum háralit og svo bara gráu hárin. Ég er ekkert að fara að lita á mér hárið þó ég eigi einn pakkalit. Ég er með leifar af naglalakki frá áramótunum á nöglunum mínum. Það er sko alveg á hreinu að ég er ekki að fara að sjarmera einn né neinn. Mér finnst ég næstum á botninum útlitslega. Ég verð að muna betur eftir að taka þessar bio kult töflur og taka aftur 4 á dag í 2 vikur amk til að vinna bug á þessari candida sýkingu. Og svo 2 á dag eftir það og ekki sleppa degi úr. Ég finn að þetta hefur hjálpað mér ótrúlega mikið þegar ég var að taka þetta rétt. Djöfulli hata ég að vera blönk! Ég á nó monní og það er meir en vika eftir að mánuðinum! Sem betur fer er pabbahelgi næst! Ég á smá bensín á bílnum en verð að fara sparlega með það. Svo er mæðró opið á miðvikudeginum svo þetta er allt í orden þannig lagað. Ég er að fara í dáleiðslu á mánudaginn! Það er kona sem kemur í hugarafl með hópheilun og hún er líka dáleiðari og bauð mér að prófa. Ég er soldið spennt og svo er hópheilun líka á mánudeginum svo ég er með fullt plan þá. Læknir kl 9:20 og svo slökun/hugleiðing í ljósheimum kl 12-12:45. Dáleiðsla kl 14 og svo hópheilun kl 15. Þetta virðist ætla að vera góður dagur. Svo á þriðjudeginum þá er ég reyndar að fara með strákana til læknis kl 13 svo ég mæti ekki á fund í hugarafli en næsta þriðjudag eftir það þá er ég að spá í að fara í Qi Gong niðrí rauðakrosshúsi kl 12-13 og svo á fund í hugarafli. Miðvikudagar þá ætla ég mér að þvo þvott með heimilishjálpinni og svo fara í hóp í hugarafli kl 13 -15 held ég og svo mæðró og þanniglagað. Fimmtudagar verða aftur á móti helgaðir Tanngarði nú í smá tíma. Ég er hjá 5 árs nema og það er verið að rótfylla eina til tvær tennur hjá mér svo....það er soldið stressandi. En ég fór síðasta fimmtudag kl 12:30-15;30 og það var tiltölllega sársaukalaust svo ég er ekki svo kvíðin fyrir því. Er bara aum enn í tannholdinu eftir tímann en ekkert til að gera veður út af. Föstudagar eru soldið óráðnir en mig langar til að fara í hláturjóga niðrí rauðakrosshúsi þá. Koma svona jákvæðari áhrifum inní líf mitt....með svona stuðningi frá öðrum. Jæja verð víst að hlaupa og setja í aðra vél. Hafði það gott og vonandi hafði þið frið og kærleik í hjarta ykkar.

Ég skrifaði í gær en það náðist ekki að save-ast - kom upp einhver villa og ég nennti ekki að endurtaka mig svo ég sleppti því að gera það. Ég var aðallega að tala um mistök og að læra að lifa með þeim. Ég hafði gert soldið sem mér fannst svo vera mistök og var að velta mér upp úr hvað það þýddi fyrir mig og telja í mig kjark að það væri ekkert mál að gera mistök og að þannig lærum við og eitthvað svoleiðis kjaftæði. Ég er ekki í neinu stuði í dag - alls ekki. Langar mest til að hverfa. Vera uppí rúmi og bara sofa.....skreppa inní aðra veröld. Mig langar ekkert, ég er fokking hrædd og lítil í mér. Neikvæðar hugsanir leita á mig og mér finnst þær næstum vera sannar. Amk ekki svo fjærri raunveruleikanum. Er að reyna að plata mig til að fara út úr húsi. Að skreppa í hugarafl og ath hvort að það sé heilun þar í dag. Það gengur ekkert rosalega vel. Ég þarf að fara að hafa samband við geðlækni minn held ég...og panta tíma hjá heimilislækni. Að ath með B- vítamín dæmið og svo bara svona skoða blóðið því ég er farin að svitna á nóttunni. Ég þyrfti kannski að fara að láta ath með eitlastækkanirnar mínar. Ég er alls ekki að nenna því. Alls ekki. Einhverjar rannsóknir og að fasta og drekka svo einhvern viðbjóðslegan vökva og panikka ekki þegar maður fer í eitthvað tæki..................líklega er samt best að skoða það í fyrra laginu ef þetta er eitthvað eins og krabbi eða eitthvað. Það þarf sko ekki að vera það en þegar maður er kominn á aldur eins og ég og aðallega af því að ég er í svo slæmu formi og borða svo óhollan mat. Ég get alveg hugsað mér að deyja úr krabbameini. Það er ekkert verri leið en hver önnur. Jafnvel betri en óvænt slys og svoleiðis. En nú er ég komin ansi langt fram úr mér. Líklega er þetta ekkert. Kannski eru þessir eitlar þarna 3 að stækka meir. En það þarf ekkert að þýða neitt. Ég er búin að vera með eitlastækkanir í 3 eitlum lengi og bara allt í lagi. Vil deyja, vil ekki deyja, vil það svo ekki. Málið er samt að ég er deyjandi eins og allir sem eru lifandi. Okkar tíma lýkur hjá okkur öllum. Þannig er það. Það er í eðli lífsins. How to live when ur dying? En við erum alltaf deyjandi líklega....færumst óhjákvæmilega nær dauðanum með hverri stundinni. How to live inspite of that we r dying? er kannski frekar spurningin. Jæja þetta er nóg núna. Er að spá í að leggja upp í leiðangur. Að leita af heimasímanum og reyna svo að panta tíma hjá lækni. Já....go Íris!

Var núna áðan að horfa á Brokeback Mountain og omg nú er ég bara þunglynd! Hún var svo sorgleg. Ok ég er kannski ekki þunglynd en ég er ansi döpur núna og ......jaaa ég veit ekki....ég varð fyrir miklum áhrifum.....ég horfði nú reyndar bara á seinni partinn af myndinni því ég lagði mig fyrr í kvöld. Akkúrat núna finnst mér allt eitthvað svo tilgangslaust....eftir þessa mynd. En jafnframt hver stund svo dýrmæt. Hvað er satt og hvað er rétt? Ég er ringluð. Afskaplega ringluð og þarf tíma til að melta þetta. Það er reyndar búið að vera overload á hausnum á mér. Síðustu nótt svaf ég frekar illa því ég var svo spennt að ég var að fara á fyrirlestur hjá lífspekifélaginu. Ég ætlaði ekki ein heldur ætlaði maður með mér. Ekkert date eða þannig.....amk ekki svo hann vissi amk.....hahahaha nei, nei en mér þykir hann ansi aðlaðandi samt sem áður...þessi maður. Það gerði það líka að verkum að ég var með meiri óróleika í mér en annars. Ég er nokkuð viss um að hann hafi nú engann þannig áhuga á mér. Alveg 100% viss. Maður fær víst ekki allt sem maður vill í lífinu. OOhh já svo kom ég of seint þarna á dæmið hjá lífspekifélaginu. Það stóð á síðunni þeirra að hugleiðing fyrir byrjendur myndi byrja kl 14:30 en einhver fyrirlestur var kl 14. Ég hugsaði já maður fer nú ekkert nema á þetta dæmi fyrir byrjendur.....ég einhvern veginn hélt að það væri svona fyrirlestur og jafnvel umræður. Við, byrjendurnir fengjum eitthvað til að hugleiða um.....líklega þá lífspekifélagið. En nei.....þetta var hugleiðsla! Ég missti sem sé af erindinu kl 14 af því að ég hélt að það væri ekki fyrir byrjendur. Kannski er ég einföld! Nei, nei þetta var bara misskilningur. Eftir hugleiðsluna þá var kaffi uppi og svo var ungur maður að kynna bók sem hann hafði skrifað um ferðalag sem hann fór í. Frá trú til vissu. Það var alveg margt sem var vit í sem hann sagði. Ég finn samt að hugur minn er á mörkunum að geta fylgt eftir svona ......ja....djúpum og heimspekilega sinnuðum málefnum. Aftur á móti hef ég gífurlegan áhuga á því þó að skilningurinn eigi í miklum erfiðleikum. Þetta er næstum eins og með stærðfræði. Ef ég hef fengið mjög góða kennslu í stærðfræði þá gat ég skilið hana þar til tíminn sem ég var í var búinn. Þegar ég kom heim til að læra þá var skilningurinn horfinn. Þetta er ekki alveg svona núna en heilinn streitist á móti. En áhugi minn gerir það að verkum að ég ætla ekki að sleppa þessu. Ég hef alltaf verið svona á þessari bylgjulengd en bara ekki farið nægilega mikið eftir því....ekki lesið nóg......einu sinni hélt ég að ég væri alveg djúpvitur en..........með hækkandi aldri hef ég komist að því að það er ekki svo. Samt veit ég að ég er ekki heimsk og ég get skilið hluti. Mér finnst ég aftur á móti oft vera heimsk því heilinn minn er svo tregur á allt nema neikvæðar hugsanir. Hann er líka ekki svo móttækilegur svo ég þarf að þröngva upplýsingum inn. Því miður lekur meiri hlutinn af því út um eyrun á mér en.....eitthvað situr eftir. Og það er það sem ég hef til að vinna með. Ég samt er líka að læra að ég get ekki þröngvað mér til neins. Ég þarf að reyna meir að bara vera og ekki dæma. Ekki skilgreina. Vá hvað ég þarf að þjálfa hugann. Reyna að kyrra hann. Auðvitað ætti maður að geta það sjálfur. Þjálfað sig upp en það bara einhvern veginn gerist ekki hjá mér. Það er þannig hjá mörgum. En jæja dagurinn var góður þrátt fyrir að allar taugar væru spenntar. Ég stóð mig ágætlega, hagaði mér ekkert illa, var ekkert dónaleg held ég og fór vonandi ekki yfir nein mörk. Held það. Jæja, er ekki svo döpur lengur. Lífið gæti verið stutt. Draumar mínir geta mögulega ekki ræst en suma hluti er ekki hægt að þröngva til að gerast. Easy does it. Hlutirnir fara eins og þeir eiga að fara. Ég veit ekki mín destiny, kannski er mér ætlað að vera lengur í þessari stöðu sem ég er í. Kannski á ég eftir að þroskast mikið meir. Ég vona það reyndar. En helst ekki á mjög erfiðan hátt. Nú ætla ég að fara koma mér í háttinn. Kíkji kannski aðeins á fb og svo ætla ég að fara að sofa. Já, þetta var góður dagur og gott kvöld. Ég þarf bara að melta fullt af hlutum innra með mér....daginn í dag og myndina þarna. Ég reyni að trúa því að allt sé á áætlun....líf mitt þ.e. Love and peace.

Fór áðan á fyrirlestur hjá Nýrri dögun. Um áfallatengda sorg. Þetta var mjög athyglisvert og ég sá þarna nokkra nýju fleti á mínu sorgarferli gagnvart pabba og öðrum sem hafa látist eftir það sem hafa viðkomið lífi mínu. Ég verð að segja hversu þakklát ég er fyrir að vera ekki í sorgarferli núna.....þó að sorgarferli sé eðlilegur partur af lífi okkar þá eru til dauðsföll sem manni finnast ekki ,,eðlileg''. Dauðsföll sem manni finnst að hefði verið hægt að koma í veg fyrir. Slys, sjálfsvíg eru þar efst í huga mér. Og fjandinn hafi það þegar að börn deyja! Ég man þegar að barnsfaðir systur minnar dó hvað allt meikaði bara engan veginn sense. Lífið og dauðinn var fáránlegt athæfi. Stundum skil ég ekkert. Ég á soldið erfitt með það að skilja hvernig fólk getur dáið. Hvernig sálin fer og eftir verður líkaminn. Hylki. Vá ég má ekki hugsa of mikið um þetta. Ég fer bara að gráta. Ég skil ekki dauðann. Alls ekki. Þó veit ég vel að hann kemur og vitjar okkar allra. Flestra á óvæntum stundum. Ég er svo þakklát fyrir það sem ég hef. Ég veit að ég rækta samt fólk í kringum mig ekki nægjanlega. Ég veit það. Af hverju? Veit ekki. Það er ekki margt sem ég geri. En í dag þvoði ég þvott! Fór í sturtu! Fór með syni mína í viðtal hjá féló! og fór á þennan fyrirlestur! Þetta gerði ég þó. Ég er að lesa bók sem er ótrúlega þykk og hún heitir Sagnfræðingurinn.....ég man ekkert hvað höfundurinn heitir en mig minnir að það sé kona...ekki að það skipti neinu máli. Hún virðist fjalla um Drakúla eða öllu heldur manninn sem að er fyrirmynd af Drakúla. Vlad Takpas eða eitthvað þannig...gæti verið einhverjum stafi ofaukið í eftirnafninu. Hún er mjög áhugaverð. Soldið spennandi. Miklar lýsingar á umhverfi og staðháttum. Stundum hugsa ég hvort að ég nái að fylgjast með því það er svo mikið af nýju upplýsingum þarna. En ég held áfram meðan ég held að ég sé að ná að fylgjast með. Ég er svo þakklát fyrir að geta lesið. Líklega munu skiptast á svona tímabil þar sem ég get lesið og svo þar sem ég hef ekki einbeitingu í það. Málið er að taka því sem er, þegar það er. Ef ég er að syrgja það að geta ekki lesið eða með einhverjar miklar pælingar tengdar því þá er ég viss um að það hamli því að ég fari að geta lesið aftur. Kannski flókið en ef ég leyfi því bara að flæða - ekki dæma það - vera þakklát þegar ég get og þegar ég get ekki litið á það sem tækifæri að sjá eitthvað annað í lífinu......................................eða eitthvað. Nú er nóg komið. Ég fer hrein og fín að sofa. Það er góð lykt af mér. Ef ég kæmist í sturtu á hverjum degi þá gæti líklega alltaf verið góð lykt af mér. En það þýðir ekki að pæla svo mikið í því sem gæti verið. Bara vera þakklátur fyrir það sem maður fær og hefur. Og ég hef mikið. Má ekki missa sjónar á því. Ég er -æji hvað heitir svona? ekki heppin heldur annað orð yfir svoleiðis eiginlega.....næstum eins og blessuð en samt ekki trúarlegt....hvaða orð er það? en æji ég er það amk. Góða nótt og megi kærleikur og friður fylgja ykkur og bæta daga ykkar.....................og eitthvað svoleiðis kjaftæði .....................en ég meina það samt

Stökk á fætur kl 7 þrátt fyrir að sofið illa í nótt. Varð að þvo þvott. EN af hverju get ég þetta núna en ekki hitt t.d. í gær? Alltaf að greina og greina allt. Ég býst við að þetta sem ég er að gera í dag er eitthvað sem ég er þanniglagað vön að gera......hef oft gert þetta áður og það eru engir ófyrirsjáalegir atburðir sem tengjast þessu en með hitt voru of margir óvissuþættir. Já ég býst við að það sé málið. Mig langar til að hressa mig við núna. Ekki bara sofa og sofa eða lesa. Samt er það sem mig langar einna mest til að gera. En Íris, það er hræðslan sem hefur yfirtekið allt líf þitt. Sumir segja að þetta sé val milli ótta og kærleiks. Það getur verið. Að velja kærleik þegar maður er hræddur. Þetta er ótrúlegt hvað ég er hrædd við allt......greinilega. Líklega er kominn tími til að ég fari að setja mér markmið og taka þetta fastari tökum en ég hef verið að gera undanfarið. Ég hef oft gert þetta í gegnum tíðina og stundum hefur þetta gengið vel, stundum erfiðlega, stundum illa og stundum bara ekkert. Þá þarf maður að hvíla sig á því og leita á önnur mið. Hvað ss það getur verið. Stundum getur það verið stragetían bara að reyna að vera. Vera maður sjálfur og mæta því sem maður mætir með opnum hug og kærleik. Það eru ýmsar leiðir til að tækla þetta allt en þó er galdurinn aðallega fólginn í því að hætta aldrei að reyna. Stundum gengur þetta og stundum ekki. Þó það hafi ekki gengið í gær þá getur það gengið í dag. Forgangsraða. Hvað skiptir máli að geta gert. Hvað þarf maður að gera................og jafnvel stundum þarf maður að hætta að rembast eins og rjúpan við staurinn og leita á ný mið. Það getur verið erfitt. Hvíla sig, sleikja sárin sín og svo reyna aftur. Maður þarf líka að vera afskaplega duglegur að hrósa sér. Sjá það góða sem maður er að gera....þó það komi ekki alltaf árangur en samt halda áfram. Félagsleg einangrun er eitur. Það er fullt af litlum púslum sem maður þarf að koma með í púslið....fullt af litlum erfiðum púslum sem kosta mikla vinnu að finna, koma með það og halda því saman. Ég þarf að fara að taka til í fataskápnum mínum. Sumum verkefnum verður ekki lokið í eitt skipti fyrir öll. Ég er búin að setja í 2 þvottavélar. Fjórða og Þriðja ætla í ikea á eftir í ókeypis morgunmat. Þær voru búnar að bjóða mér með. En ég veit ekki. Sko, ég þarf að þvo og þvo og þyrfti að fara í sturtu áður en ég myndi hitta þær. Málið er að akkúrat núna er ég með óhreint hár en samt chemical free svo núna væri frábært tækifæri til að lita á mér hárið. Ég keypti háralit sem ég svona ætla að reyna að koma í hárið á mér. Þetta er ljós skol. Mér finnst ég bara svo ferlega óaðlaðandi og langar bara ekki útúr húsi. Jæja, þá er komið að því að hlaupa niður í þvottahús. Setja í þurrkara og aðrar vélar. Ég er dugleg.

Búin að eiga alveg ágætan dag svona seinni partinn. Fyrri parturinn var í algeru messi. Ég var með svo mikinn kvíða að ég gat ekki látið syni mína fara í skólann. Ég sagði að þeir væru veikir. Reyndar var þetta erfið nótt fyrir okkur öll...sofnuðum eitthvað um kl 4 í nótt. Var einhver óróleiki í okkur - líka mikil læti í veðrinu hér uppá 4-5 hæð. En já aðalmálið var samt það að ég gat ekki hugsað mér að reka þá á fætur og láta þá út úr íbúðinni. Út í heiminn. Sem betur fer á ég ekki marga svona daga.....sem betur fer. Það var líka eitthvað of mikið sem átti að gerast þennan dag og ég bara panikkaði. Sko heimilishjálpin....ég vissi ekki hvort hún kæmi kl 9 eða 10:30 (það er annað hvorn miðvikudag) og svo síðast þá kom kona að hjálpa henni. Ég vissi ekki hvort það yrði aftur svo. Konan kom reyndar seinna en heimilishjálpin svo ég var farin í rúmið og sá hana ekkert. Heimilishjálpin mín veit að ég fæ kvíða yfir svona dæmi. Svo var hringt í gær frá tanngarði og ath hvort að synir mínir kæmust í skoðun upp úr hádegi í dag. Ég var hálf sofandi þegar ég fékk símtalið og sagði já. Svo setti ég símann á silent (sem ég geri aldrei!!! nema....)svo sá ég að það hafði verið aftur hringt frá tanngarði. Ég veit alveg hvenær ég á að mæta svo þetta var klárlega eitthvað í sambandi við þá. 2 sinnum reynt. Ég var svo þreytt að ég var í rúminu eiginlega allan daginn í gær. En já ég bara panikkaði og fannst ekkert annað í stöðunni en að hafa strákana heima og.....setja símann aftur á silent!!! Ég hafði sambandi við skólann áður í gegnum netið og senti heimilishjálpinni minni sms um að hún þyrfti ekki að koma. Það var bara lok, lok og læs. Im not proud of it. Alls ekki. Upp úr hádegi í dag vildi minn yngri fara til pabba síns og ég ætlaði að keyra hann. Ég var ógó og hann náði að plata mig í kringluna með sér....shit ég held að fólk hafi verið hrætt við mig. Við fórum í nokkrar búðir. Hann keypti sér gallabuxur fyrir peningana sína. Svo skutlaði ég honum og skrapp svo í góða hirðinn. Skoðaði aðeins sjónvörpin svona þar sem mitt er við það að gefa upp öndina og svo keypti ég mér 3 bækur. Svo skrapp ég í víði og keypti það sem kaupa þurfti. Já svo skrapp ég á grænmetisstað og keypti rétt dagsins. Ég þrái svo að lifa heilsusamlega. Þetta var samt ekkert gott en ég borðaði eitthvað og lét syni mína líka borða og það er til nóg á morgun líka. Kettirnir borðuðu meir að segja smá af salatinu. Svo fór ég í rúmið þar til ég neyddi mig á fætur rúmlega kl 20. Stundum pæli ég í að þetta sé ekkert líf fyrir syni mína. Ég er alltaf í rúminu. Svo þegar bíllinn fer.....þá er bara komið að úrslitastund hjá mér. Ég er aðeins dottin í nammið. Það þreytir mig líka. En líka það að ég hef líka lítinn áhuga á lífinu. Það er bara þannig. Jæja slípí tæm. gn.

Þriðjudagskvöld/miðvikudagur. Er með kvíða. Það er ss ekkert nýtt. Bara partur af þessu öllu. Er í smá togstreitu í sambandi við morgundaginn. Ég býst við að heimilishjálpin komi í fyrramálið. Ég veit að ég er ógeðslega þreytt. Ætlaði samt að reyna að þvo í fyrramálið en það var enginn tími laus í þessari viku nema á fimmtudagsmorgun......verð víst að taka hann því ég hef ekki þvegið i amk 2 vikur og .........................................já! Það er bara þannig. Ég er að lesa góða bók. Ástandsbarnið eftir Camilla Lackhart eða eitthvað svoleiðis. Mjög fín. Það eru sagðar margar sögur á mimunandi tímum í henni en ég hef náð að fylgja því bara alveg ágætlega eftir. Ég á sko eftir að lesa fleiri bækur frá henni. Stíllinn sem hún skrifar með er einhvern veginn róandi þó að um spennandi efni sé að ræða. Ég og nýji gemsinn minn erum ekkert best friends. Ég er þó eitthvað búin að fatta meir. En ég er sko ekki að fíla hann. Helst langar mig til að skila honum. ......og fá sony ericson síma aftur. En ég verð að búa við þetta. Valdi fegurðina fram yfir kunnugleika/öryggi. Sem samt sýnir mér að ég er ekki alveg dauð úr öllum æðum enn.....æji really getur maður sagt svona? hvernig er þetta máltæki aftur? örugglega ekki svona! En já, þarna valdi ég fegurðina fram yfir öryggið. Hvað segir það um mig?.....hmmm.....að ég er enn til í að taka smá áhættu.....? eða að ég hugsa ekki hlutina til enda...? segjum bara smá af bæði. Mér finnst soldið gott þegar ég hugsa um að ég velji ekki alltaf öryggið. Ekki misskilja mig, öryggi skiptir mig öllu í lífinu, en það kemur líka soldið í veg fyrir að maður lifi. Að kynnast nýjum hlutum, siðum, fólki og þannig alls kyns þroskast maður......og ég vil svo þroskast meir.......en ég vil ekki mjög mikið gera nýja hluti- reyna nýja hluti. Það var sá tími í nýja lífinu mínu (eftir að ég kynntist hugarafli) þar sem ég hafði áhuga á hinu og þessu og fór ein á ráðstefnur og málþing ef ég hafði áhuga. En nú er eins og áhuginn hafi dofnað hjá mér. Mig þyrstir ekki í þess konar vitneskju lengur.....ekki svona eins og áður. Ég fór á ráðstefnur og málþing og fyrirlestra tengda börnum, uppeldi, geðheilbrigðismálum og málefnum fatlaðra. Kannski er ég orðin södd af þannig áhuga. Ég vildi í raun að ég hefði áhuga á einhverju öðru en hausnum mínum - og reyndar hef ég ekki áhuga á honum.........................en ég stuck with it. Hann verður að duga til þessa lífs. En ég meina það er ekki eins og ég hafi eitthvað farið vel með hann. Hvorki hug minn né líkama. En ég er að reyna að breyta því. Í raun er hver dagur sem lifi viss sigur fyrir mig. Stundum langar mig í eitthvað meir.........................það er eitt af því versta......................að vilja meir.....og sitja uppi með þetta. En ég verð að reyna að gera gott úr þeim spilum sem mér er úthlutað. Ég hef þennan hug og þennan líkama. Ég hef öruggar tekjur þó þær séu ekki nóg þá dugir þetta langleiðis....................og ég meina það er ekki eins og ég sé að vinna fyrir þessum peningum........................mér eru bara gefnir þeir fyrir að vera eins og ég er......................ég fæ peninga og gef ekkert í staðinn...............jú ég reyni auðvitað að verða heilli. Ég reyni það virkilega. Ég hef örugga íbúð í félagslega kerfinu. Það er gífurlegt öryggi. Það er enginn að fara að henda mér út eftir hálft ár eða ár eða tvö...................ég get sleppt því að hafa áhyggjur yfir því því ég veit að ég er örugg hér. Stundum er ég alveg ,, hvernig varð ég svona sick?'' en það skiptir engu máli - því miður..............þó ég gæti greint það nákvæmlega niður þá hjálpar það mér á engann hátt. Ég hef reynt að greina og greina sjálfa mig og ég er búin að ná að skilja vissa hluti. Hvernig hvað gerðist í svona grófum dráttum en ég er farin að sjá að svörin breyta engu. Þau gerðu það fyrst - svona til að skilja í grundvallaratriðum hvað er að manni og hvers vegna......................mín svör eru einhvern veginn þannig. ,,Þú ert gífurlega viðkvæm manneskja og það gerðust slæmir hlutir á óheppilegum tíma- þú hafðir engan til að útskýra fyrir þér hvað var í gangi né nokkur til að leita til - þú varst ein. Svo reyndirðu eins og þú gast með þínum ráðum sem voru því miður þér til niðurrifs og sjálfseyðingar. Svo kom að því að þú gast ekki meir og búmm.'' ......................en ég meina það á við svo marga. ,,Af hverju ég?'' ;;af hverju get ég ekki batnað? orðið heil?'' Íris, þú ert á réttri leið. Það er margt búið að breytast hjá þér. Það er ekki lengur að grafa í öllum andlegu sárunum þínum, er það nokkuð? ,,.....iii......nei líklega ekki'' þú þarft bara að ná að halda þeim hreinum í einhvern tíma og þá fara þau að gróa. Þú ert á réttri leið. Ég er pirruð yfir að þurfa svona mikla vinnu í hausnum yfir einhverju sem ég get takmarkað gert eitthvað við. Umburðarlynd, Íris.......umburðarlyndi gagnvart sjálfri þér.....gagnvart móður barnanna þinna! ,,ok ég get það kannski - synir mínir eiga skilið að ég reyni eins og ég get og með þeim leiðum sem ég hef.....móðir sona minna.....sýna henni umburðarlyndi'' Vá hvað allt fer alltaf niður í eitthvað fokking drama í hausnum á mér!! Hin daglegu vandamál eru ekki bara dagleg vandamál heldur líka bara spurning um tilvistarrétt...................eða svona næstum því. Je dúdda mía..............ég er svo ekki að nenna þessu...............thank god að ég get lesið núna aftur.........................almætti takk fyrir að gefa mér þó frí frá sjálfri mér stundum.....................flækjur og flækjur...........................sem leysast líklega aldrei. Ég þarf bara að læra betur að lifa með þeim. En þá verð ég reið - mig langar í gott líf - eitthvað í líkingu við það sem ég hafði vonast eftir þegar ég sjálf var lítil!!!! Mig langar í einfaldleika og að það sem maður þarf að gera í lífinu verð auðvelt fyrir mig..........................mig langar það svo........................að geta eldað hollan mat fyrir syni mína...............ég myndi vilja rækta smá krydd hér og svona hveitigras. Ég myndi vera grænmetisæta en ég myndi elda kjöt og fisk fyrir syni mína líka. Ég myndi búa til alls kyns boozt og drekka heilsute. Ég væri öll í hollustunni. Ég vildi að ég gæti það. Og mér finnst alveg að ég ætti að geta það. En svo kemur helvítis raunveruleikinn þar sem þessi draumur er fokking risa fjall og ekki eitt af þeim sem ég virkilega nauðsynlega þarf að klífa núna....................forgangsröð............ég er að glíma við bara þennan venjulega hversdagsleika. Ég ströggla með það. Kannski einhvern tímann. Ég á svona safapressu. Mig langar til að draumar mínir rætist og hef pælt í því hvort að þeir gætu leitt mig áfram í átt til betra lífs þar sem ég yrði hæfari. Ég man ekki hvað margir tímar fóru í það hjá geðlækninum mínum að ég gat ekki tekið hana í sundur. Ég reyndi og reyndi. Svo gat ég það einn daginn og notaði hana - og það var yndislegt........................en svo þurfti líka að þrífa hana..................og ég held að það hafi verið gert í vikunni eftir þetta..............og þá var ég búin að horfa á leifarnar af appelsínu rotna frá degi til dags samt ófær um að þrífa þetta bara. Ég horfði og horfði og var svo döpur yfir því að geta ekki þrifið þetta og að drepa drauminn minn. Ég hafði hana lengi vel uppi við. Því ég ætlaði alltaf að reyna að nota hana aftur. Og kannski gerði ég það nokkrum sinnum......ég man þetta ekki alveg.....en nú er ég búin að setja hana inní skáp....gerði það í fyrra. Það sama með blandarann minn. Fyrri blandarinn dó einhvern veginn....man nú ekki söguna í kringum það núna en það gæti alveg hafa verið vegna þess að ég hugsaði ekki nægilega vel um hann eða ekki rétt.....en ég man þetta ekki. Seinni blandarinn var ekki svo góður.....það var eiginlega ekki hægt að nota frosið stöff í hann. Það kom einhver ískyggileg lykt og nú er hann líka bara inní skáp. Ég á ristabrauðsvél sem ég nota stundum með alveg ágætis árangri þó ég segi sjálf frá. Það þarf bara svo lítið til að hindra mig.....og næstum því geðlækni og iðjuþjálfa til að hvetja mig til að reyna..............við hvert fokking atriði sem kemur upp. Ég er þreytt á þessu. Þó að það sé góður dagur þar sem ekkert slæmt gerist þá stundum langar mig í eitthvað skemmtilegt og áhyggjulaust. Bara það að sofa og að einhver passi mig á meðan. Passi allan heiminn á meðan................það væri samt ekkert auðvelt því ég treysti engum til þess að passa mig.........nema eiginlega núna er ég búin að finna það út að sá tími sem ég sef allra best er þegar að heimilishjálpin er hérna. Ég treysti henni. Ég treysti henni fyrir lífi mínu. Hún skiptir mig svo miklu máli -og ég veit að þetta verður ekki svona að eilífu. Ég veit það. Ég veit að allt er breytingum háð. Æji, ég er orðin svo þreytt á þessu kjaftæði núna - ætla að fara að koma mér í rúmið - já eitt sem olli mér áhyggjum í gær. Ég var netlaus og soldið þung í lund........og þá svona eiginlega komu svona næstum því upp hugsanir um dauða minn...............hvað það væri ekki slæmt ef þessu væri bara lokið núna. Ég hef verið að pæla að áfengisneyslan gæti haft áhrif á þetta en líka b-vítamín dæmið og svo auðvitað bara venjulegt mótlæti eins og peningar og bílaáhyggjur. Ég held að ég geti haft bílinn fram í mars.....................hann á að fara í skoðun núna í jan................sem er ekki að fara að gerast því hann er ekki að fara að lagast af sjálfu sér og verða skoðunarhæfur sjálfur ..........................og mér sýnist ég ekkert vera að fara að finna eitthvað út úr þessum málum..........nema bara að reyna að ímynda mér að allt reddist á einhvern yfirnáttúrulegan hátt. Af hverju reyni ég ekki einu sinni? að gera eitthvað? tala við einhvern? - ég veit að það kostar allt peniga og ég á ekki peniga til að láta gera við bílinn....það þyrfti alltaf að minnsta kosti að kaupa varahluti og það er bara ekki að fara að gerast.....peningar - ég bý þá víst ekki til. Æji, ég verð bara þunglyndari að hugsa um þetta. Nú ætla ég upp í rúm og lesa smá og fara svo að sofa og svo kemur bara í ljós hvað ég geri á morgun....hvort áætlanir standist eður ei. Núna veit ég ekki. Mér finnst ég pínu vera að bugast. Hvað ef þessi hluti af síðasta ári sem ég var ekki með sjálfsvíghugsanir var minn happy ending og að lífi mínu ljúki í þeim mánuði sem hefur reynst mér verstur undanfarin ár - mars................................fokk ég get ekki svarað þessu núna. Er of þreytt. Kærleikur og friður.

Var að horfa á mynd á rúv sem heitir held ég ,,jón eða séra jón'' og mér fannst hún svo sorgleg. Að vísu sá ég ekki byrjunina...heldur svona frá miðju...og kallinn bara var bara bullandi veikur. Þessi sem myndin fjallar um. Ég fann fyrir svo mikilli vanlíðan og gat tengt mig við fullt í henni en það sem bar hæst hjá mér var það að hann vildi gera sjálfur. Þetta með heimilið og svona - hann vildi ekki fá hjálp þar. Kannski er ég að misskilja eitthvað af því að ég sá ekki byrjunina en ég fór að hugsa...vá hversu mikið maður getur eyðilagt með því að vilja sjálfur.....samt gefst maður ekki upp fyrr en í fulla hnefana. Ég þekki þetta bara sjálf. Með svo margt í mínu lífi....það að sætta mig við að fá heimilishjálp vikulega................það tók mig sko langan tíma að viðurkenna það fyrir mér að ég þyrfti svo mikla hjálp. ég var alltaf að reyna sjálf og reyna að push myself to and over my limits....var að vona að ég gæti meir .....finndi þennan falda styrk í mér sem einhverjir höfðu nefnt við mig. Ég leitaði og leitaði lengi vel. Það var enginn styrkur þar. Ég reyndi og reyndi þar til ég gat ekki meir. Svo áttaði ég mig á því að stundum getur það verið styrkur að biðja um hjálp. Ég vil samt ekki hjálp við allt. Ég vil geta gert eitthvað. Ég er svo pisst útí sjálfa mig. Lyfin eru farin að virka núna svo ég er soldið extra meyr núna. En um daginn þá var ég úti í bónus og ég fer svona 95% tímans með kerrurnar aftur inn þegar ég er búin að nota þær eða set þær í svona.......statíf eða hvað þetta heitir nú. Ég sé svo marga sem bara skilja þær eftir við bílinn sinn. Ég var svo þreytt þennan dag og það hvarflaði af mér að skilja bara kerruna eftir en ég náði einhvern veginn að hugsa ,,fjandinn hafi það! það er ekki margt sem ég get gert í þessu lífi en þetta er eitt af því sem ég get oftast gert svo ég ætla ekki að sleppa því'' Ég hefði örugglega fengið samviskubit ef ég hefði ekki gert það. Annað hvort kostnaður núna eða á eftir. Fyrst ég gat þá borgaði ég í fyrra laginu. En djöfulli fæ ég nóg stundum! Mig langar til að vera með í lífinu....af hverju þarf ég sjálf að vera mín stærsta hindrun og hvernig kemst ég í gegnum hana? Hvernig get ég látið mig gera hluti? Ég veit að áhugahvötin er aðalmálið en fjandinn hafi hana því oftast hef ég bara áhuga á því að sofa og að langa í eitthvað sem er ekki hægt...og það breytir engu nema gerir mig daprari. Þetta er ekki búið að vera neitt sérlega góðir dagar á þessu ári. Ekki hingað til. Soldið erfitt. Ég fann fyrir þvílíkri löngun áðan til að fá lánað eða fá að kaupa svona æfingahjól sem mamma og Fjórða eiga saman. Þar keyptu það fyrir svona ári síðan en hafa notað það svona 3 sinnum. Var að hugsa að ég gæti jafnvel leigt það eða borgað mánaðargreiðslur eða eitthvað. Ég hringdi í mömmu og hún ætlaði að hringja aftur í mig en hefur greinilega gleymt því. Hún vissi ekki um hvað ég ætlaði að tala við hana um. Einhvern tímann fyrir jól þá bað ég mömmu um hjálp. Hvort hún gæti boðið mér og strákunum í mat aðra hverja helgi, eina máltíð. Ég myndi borga ef hún myndi elda. Þetta væri sem 2 í mánuði mesta lagi 3. Hún sagði já og að ég þyrfti ekki að borga en svo .......................................ég veit að það er búið að vera mikið að gera og hún er búin að hafa sjálf fjárhagsáhyggjur og jú við vorum í mat hjá henni á aðfangadag. Ég þarf ekkert matarboð fyrir mig eina - alls ekki - ég er yfirleitt sátt með skyrið mitt. En þegar strákarnir eru hjá mér....af því að ég get ekki eldað svo mikið þá langar mig svo til að þeir fái hollan mat. Og líka þetta með hefðir......ég fæ kvíða af öllum hefðum.....svo það væri fínt að fara til mömmu þar sem ég þyrfti ekki að gera neitt.....ég þyrfti ekki einu sinni að borða...bara fyrir þá og svo gæti ég líklega vaskað upp. Ég þoli ekki vera svona í sambandi við mat.....................en ef það væri bara þar þá væri þetta líklega einfalt líf...................það er vandi alls staðar hjá mér - á öllum sviðum!! Ég var að hugsa um daginn um hvar væri minnst vandi og jafnvel enginn og þá kom í ljós að ég passa lyfin mín 99% geðlyfin (magabólgulyfin svona 90%) og svo á ég alltaf klósett pappír! Það er greinilega það mikilvægasta í lífi mínu. Jú ég á alltaf korn fyrir kisurnar og einhvern mat en þetta er það sem er næstum því 100% í mínu lífi. Geðlyfin og klósettpappír. Djöfull fæ ég oft nóg af þessu helvítis lífi. Stundum vildi ég að ég væri mun einfaldari en ég er.......svo einföld að ég væri bara ánægð með lífið og það sem ég væri að gera. Finndi ekki fyrir öllu hinu sem mig langar til að gera en get ekki hvort sem er út af sjálfri mér eða peningum. Reyndar einu sinni þá langaði mig ekki neitt.....nema að deyja. Það var vissulega einfaldara að vilja bara tvennt. Ekki neitt og dauðann. Ég veit ekki hvernig ég get lagað mig. Eða lifað með mér.Vissulega er það aðeins auðveldara með árunum....líklega því ég get gefið meira skít í alla aðra en ég á samt eftir að verða dæmd fyrir gjörðir mínar og það sem ég gerði ekki. Þá meina ég með því að synir mínir munu gjalda fyrir það- fyrir mína vanhæfni - fyrir allt það sem foreldri á að geta veitt börnum sínum...stöðugleiki í daglegu lífi, regla, gildi peninga og ýmislegt annað sem ég er vanhæf að veita þeim. Ég get alveg brunnið í helvíti fyrir mínar syndir það er ekkert mál en ég veit að þeir verða ekki eins undirbúnir fyrir lífið eins og ég hefði átt/átt að geta kennt þeim. Það er það allra versta við þetta allt. Ég hef reynt að refsa mér en það breytir víst engu nema bara gerir hlutina enn verri en mér finnst ég þurfa einhverja refsingu.....eitthvað meir en þetta blogg hér..........eitthvað sem er virkilega sársaukafullt. Ég vil finna til og vita að ég er borga fyrir það sem ég hef gert rangt og fyrir það sem ég hef ekki gert. Jæja ég er farin að grenja hérna og ætla að fara að sofa.

Kláraði Lottó bókina í gærkveldi. Hún er mjög fín...róleg, gefur manni pínu annað sjónarhorn á lífið. Svo gerðust bara undur og stórmerki. Ég ákvað að prófa að tjékka á einn bók sem keypti stuttu fyrir jól...,,aðþrengd í odessa'' og viti menn.....þegar ég loks lagði hana frá mér var klukkan orðin 5:30!!! Mér brá! Var alveg að fíla þessa bók eiginlega fyrir utan endinn. Hann var ekki alveg eins og ég vildi. Mögulega gæti orðið framhald á þessari bók.....er samt ekki viss um það...en ég bý bara til betri endi á bókina sjálf...í huga mér....sko hún endaði ekkert illa en mér fannst hún bara ekki enda....ég var alveg ,,ha??!!!'' yfir þessu. Svo dreymdi alls kyns vitleysu um ást, þrá og að verða tilfinningalega heil......ojú....auðvitað var eitthvað karlkyns sem kom þá við sögu......það var bara sálufélaginn, the one and only.....en þessi mannekskja er ekki til. Þegar ég vaknaði upp þá vildi ég það bara alls ekki. Vildi frekar bara vera í draumnum áfram. En það var ekki val um það. Eftir það er mér búið að líða svona hálf...eiginlega næstum því illa - amk ekki vel. Er óánægð með mig og stöðu mína og eiginlega bara allt í lífi mínu og fari mínu. Einhver svona þunglyndistaktar í gangi. Svo getur þetta auðvitað líka tengst drykkjunni minni um áramótin. Ég var blindhaugafull og þegar ég er þannig þá finnst mér ég oft vera algert æði! Og greinilega var ég það þetta kvöld þó ég muni ekki mikið þá man ég smá. Þegar ég segi að ég hafi greinilega verið það þetta kvöld þá er ég sko alls ekki að meina fyrir edrú áhorfendur....þá hef ég bara verið hræðilega sad.....Fjórða var með mér þarna og var að passa mig og ég hagaði mér bara eins og ég væri lítil og mjó. Sat í fanginu á einhverjum karlmanni og eitthvað....ég man þetta ekki og mun líklega ekki muna það. Það pirrar mig. En ég veit að þegar ég hef fengið mér í glas (oki farið á fyllerí) þá kemur svona eirðarleysi í mig næstu helgar eftir. Þá langar mig út og mig langar að sleppa tökunum á öllu....og hafa gaman. En þetta er tálsýn....það hef ég þó lært. Það verður ekkert gaman aftur. Kannski verður fínt næst og þarnæst en svo eftir það þá verð ég kannski búin að aumka mig yfir einhvað karlgrey og taka hann með mér heim og þá byrjar niðurrifið fyrir fullt og allt. Geðlæknirinn minn hefur sagt mér að í ca viku eftir drykkju virki lyfin ekki. Það gæti alveg mögulega verið þannig. En ég veit að ég er ekkert að fara að drekka á næstunni....ég veit að það er ekki gott fyrir bata minn .............................þó mig langi soldið mikið...................ég ætla ekki að drekka af því að ég get sleppt því. Ég er að reyna að vera skynsöm og hugsa að það kemur mjög líklega dagur á morgun og þá er ég bara komin í verri stöðu en ég er í dag. Ég get alveg þolað það þó það komi upp einhver löngun í áfengi og sálufélaga/einhvern til að bjarga mér. Það er líklega það eina sem ég er virkilega góð í - að þola vanlíðan soooooo......this will be piece of cake eða þannig. Stundum er ég samt svo mikil vinna. Ég veit í raun og veru að innst inni þá langar mig alltaf til að einhver bjargi mér og geri mig heila, verndi mig og hugsi um mig. Ég veit að það er sem mig langar í. Það sem ég þrái. En ég veit líka að lífið gengur ekki þannig. Það bara gerir það ekki Íris mín...þú hefur nú reynt það sjálf í fleiri fleiri ár. Þú þarft að bjarga sjálfri þér og gera þig heila. Eða eins heila og hægt er. Eins heila og þú getur gert þig. Þér þarf að þykja vænt um þig og bera virðingu fyrir sjálfri þér. Hugsa vel um þig, bæði tilfinningalega og líkamlega. Sýna það í verki að þér þyki vænt um þig svo þú trúir því. Þú þarft að gera það sem er gott fyrir þig og hollt. Þegar það er farið að gerast þá í fyrsta lagi geturðu farið að hugsa um karlmann. Það er ekki til sá karlmaður í heimi hér sem gæti gert þig heila. Það er bara þannig. Það er heldur ekki hægt að reyna að leggja það á neina manneskju þó svo að einhver manneskja myndi vilja það....þá bara kann það ekki góðri lukku að stýra. Þú ert lykillinn að þessu öllu. Þú ert farin að finna fyrir meiri styrk hið innra, er það ekki? ,,jú.......'' það þýðir að þú ert enn að taka framförum og það eru góðir hlutir að gerast ...bara hægt og rólega....og þú vilt ekki að þetta gerist mjög hratt því þá getur þetta líka horfið hratt......það er ekki bull þetta máltæki ,,góðir hlutir gerast hægt'' auðvitað getur gott líka stundum gerst hratt en það er alveg örugglega sjaldnar en hitt. Það er allt að gerast......það er allt komið í ferli. Þú ert byrjuð að þykja vænt um þig með því að drekka svona sjaldan, taka kk ekki heim, nammiþörfin hefur minnkað ógurlega og þú ert að taka omega 3 og að taka bio-kult candéa og reynir að taka smá husk á hverjum degi. Það er að sýna í verki að þér þyki vænt um þig. Í alvöru. Þetta er allt að gerast. Reyndu að vera áhyggjulaus og bara vera. Hafa opin huga fyrir öllu því sem lífið færir þér. Það er ekkert svo með öllu illt að ei boði gott. Þú kannt að þola vanlíðan, vera víðsýn og reyndu bara að vera og bjóða velkomið í líf þitt þær breytingar sem koma. Þannig þroskumst við og lærum....með breytingum. Þær þurfa ekkert að ganga fullkomnlega yfir.....heldur eftir því sem þær eru manni erfiðari því meir lærir maður í rauninni. Þetta er ferðalag sálarinnar í þroska. Kannski er ég bara fyrsta lífs sál.....ef svoleiðis er til. En Íris, berðu umburðarlyndi gagnvart þér eins og þú gerir gagnvart öðrum. Vertu dugleg við að minna þig á. Og vertu svo bara. Það er mikill lærdómur fólginn í því og getur verið mjög erfitt að tileinka sér .....þess vegna bara halda áfram að æfa sig. Ekki gefast upp. Þó á móti blási og þér finnist þú kannski vera að bugast....hvíldu þig þá smá og stattu svo upp um leið og þú finnur að þú getur. Ekki dæma þig. Vertu. Ég held að mér líði aðeins betur við þetta. Þetta er rétt. Amk fyrir mig. Ég er lykillinn og ber öll svörin innra með mér. Me, myself and I þurfum bara að hjálpast að í stað þess að vera í stríði. Ég elska frið og vil ekkert nema frið.....og ég þarf að byrja innra með mér. Jæja vona að allir hafi það eins gott og hægt er og líði sem allra best....og ef ekki þá máttu bara leyfa þér að líða illa....bara vertu trúr sjálfum þér. Kærleikur og friður.

Fimmtudagur. Svaf lítið í nótt....er eitthvað að drepast í bakinu...fékk oft svona áður en langt síðan að þetta gerðist síðast (hugsunin hjálpar til við að þola sársaukann núna.....hversu langt er þó síðan síðast). Klukkan er eitthvað um 17 núna og ég var að koma mér fram úr núna!! Oh, ég er svo ekki í neinu stuði fyrir neitt. Búin að vera að dreyma fullt ......ekki svo mikið martraðir núna en bara skrítna hluti....þar sem mér finnst enginn skilja mig og ég sé ein að bera ábyrgð á einhverjum hlutum....og alls kyns misskilningur mér í óhag. Bara soldið þreytandi draumar. Ég hef það allt í lagi - er samt ekkert jollí. Er bara hérna. Vil það samt helst ekki. Vil ekkert deyja en bara leggjast í hýði. Ég veit að fjármálin eru stór partur af þessu. Ég þoli ekki að sjá útsöluauglýsingar hingað og þangað meðan það er alveg ljóst að maður er ekkert að fara á neinar útsölur. Ef það verður útsölumarkaðir um mánaðarmótin þá kíkji ég á það. En þá er auðvitað bara draslið eftir eins og venjulega......en hvað er þetta? Það hefur alveg dugað mér síðustu árin....að fara bara á útsölulok. Maður kaupir kannski ekki það sem manni langar í en stundum leynast gullmolar inná milli. Þú veist þetta eru bara föt og hlutir....ekki neitt sem raunverulega skiptir máli. Ég var eitthvað svo geðveik í gær að ég keypti mér háralit þegar ég var í bónus....frekar ljósbrúnn....mig langar soldið til að verða litlaus. Hverfa pínu. Ég er heldur ekkert að fara í litun og plokkun neitt á næstunni svo ég verð soldið litlaus í andliti þá fyrst ég get ekki notað maskara. Það er samt allt í lagi. Mér þarf ekkert að finnast ég vera sæt...hefur ekkert fundist það oft en það er samt magnað hvað það gerir fyrir mann. Ég veit eiginlega ekki af hverju ég var að kaupa þennan háralit......ég er ekkert að fara að meika að koma honum í hárið á mér.....en kannski langar mig bara til að eiga hann ef það kemur.....nei þegar kemur upp sú staða að mig bæði langar og ég get! Það getur alveg gerst sko......ég meina ég kann að lita á mér hárið með svona litum. Ég hef gert það oft í gegnum tíðina....en ég veit að um leið og ég lita einu sinni þá þarf ég mjög líklega að lita aftur því það er svo painful þegar að það koma skil í hárið.....oki painful er kannski soldið stórt orð til að lýsa þessu en þú skilur hvað ég meina. Fötin sem ég hef verið að nota on a daily basis eru farin að gefa sig.....göt og svona en það er allt í lagi. Mér finnst ég tiltöllega safe í þessum fötum og reyni að kaupa mér mjög svipað aftur. Það er bara þannig sem ég rúlla!! Ég finn fyrir litlu öryggi í þessum heimi og ef einhver sérstök týpa af fötum lætur mér líða eins og ég sé öruggari þá fjandinn hafi það ég geng þá í þannig fötum....þó það verði eins og ég sé stöðugt í búningi. Auðvitað veit ég að það eru til fleiri föt í heiminu sem ég þolað að vera í en málið með það eru auðvitað money! Ég kaupi það ódýrasta sem ég get þolað að nota og líka sem þolir að vera þvegið oft og fara í þurrkara. Ég verð svo ómöguleg ef eitthvað gengur ekki auðveldlega og eins og í sögu. Einfalt líf, viss þægindi og öryggi. Það er mitt. En ég veit að lífið virkar þannig ekki....kannski í smá tíma en allt er breytingum háð....það er lögmálið. Og ég á bara erfitt með það. Eins og bara með þennan nýja síma! úff er sko ekki að fíla hann....það getur vel verið að hann sé pretty og allt það en fjandinn hafi það! Það virðist bara vera ein vekjaraklukka í honum!!!! og bara hægt að stilla áminningar kl 9 um morguninn! Kannski á ég eftir að finna eitthvað út úr þessu en ég eiginlega vildi að ég hefði haldið mig við Sony Erikson. Kannski er þetta bara líka partur af því að eldast. Ég var að hugsa í gær að líf mitt er alveg ágætt að svo mörgu leyti en samt kvarta ég svooooo mikið. En ég gat sannfært mig um að þetta kvörtunardæmi hjá mér er aðallega það að ég er að koma þessum hugsunum út úr hausnum á mér....því þær eru þar fljúgandi á hundrað þúsund kilómetra hraða og rekast á veggi höfuðkúpunnar fram og til baka og á ská. Stoppa aldrei....verða næstum bara hraðari og hraðari þar til ég veit ekki lengur hvað ég heiti. Þá finnst mér ég vera að brenna yfirum. Öll mín orka er í hausnum...að reyna að lægja öldurnar, svara hugsununum og sannfæra sjálfa mig. Og svo er heimurinn fyrir utan það. Ég er þreytt á þessu. Stundum verð ég afskaplega þreytt og líður eins og mér muni aldrei líða neitt öðruvísi. Ætla aftur upp í rúm og reyna að lesa smá....er að lesa bók sem heitir Lottó held ég. Um mann sem vinnur í lottói stóran vinning og hann er svona....soldið seinn til og ættingjar hans eru að reyna að ná af honum peningum en vinir hans að vernda hann. Það er virkilega gaman að lesa hana. Ungi maðurinn dregur upp svo skemmtilegar ályktanir. Þetta er eins og þegar ég var að lesa Furðulegt háttarlag hund um kvölds.....þetta eru virkilega indælar bækur og soldið kómískar líka. Þær fylla mann hlýju einhvern veginn og róa mig....amk. Jæja, ætla að reyna að lesa smá....á orðið í erfiðleikum með það en rembist við það samt....ég er ansi þrjósk. Hafiði það gott.

Soldið stórkostlegt gerðist áðan!!! Eða mér finnst það! Ég fann rosa sterkt fyrir vissum jákvæðum tilfinningum....ég fann svo mikið fyrir því að ég vil ekki vera fangi bílsins míns. Og svo fann ég líka fyrir öðru að mér langaði til að fara að komast í form. Það er alveg búið að vera draumur hjá mér lengi að verða fit en kvíði og hræðsla hafa svo alltaf blindað mér sýn. Sjálfstæði er eitthvað sem hefur verið mér mikilvægt síðustu ár en það hefur alltaf verið miðað við það sem ég hef búið við þá og þegar. Ég fann svo sterkt fyrir mog kannski get ég komið mér í form á þessu ári!! Hvað ef í lok ársins að ég verð orðin mjóna? oki samkvæmt mínum skilgreiningu kannski svona 10-15 kg frá réttri kjörþyngd. Ég er sko um 50 kg of þung. Ég veit það. Og fitan hefur verið mín vörn...ég veit það og svo súkkulaði.....eins og hug from inside heyrði ég einhvern tímann í bíómynd. Sykurlöngun er svo búin að minnka hjá mér eftir að ég byrjaði að taka bio-kult candéa svo ég ætla að taka það áfram. Bara eins og um geðlyf væri að ræða og líka omega 3. Ég meina ég er búin að vera með brjálaða sykurþörf í fleiri fleiri ár og mér finnst þetta hjálpa mikið með það. Reyndar var búið að minnka eitthvað nammi þörf eftir að ég fékk B-vítamín sprauturnar en nú horfi ég á nammi úti í búð and it mean´s nothing to me!!! Frábært. Nú hef ég oft á síðasta ári og árum svo sem hugsað um karlmenn. Eftir því sem lengra líður frá því sem ég var með karlmanni því fráhverfari verð ég karlmönnum í rauninni....sko líkamlega. Sálin mín er svo sick að hún heldur að ég þurfi að finna minn eina sanna sálufélaga (eða einn af mörgum sálufélögum....hún getur ekki ákveðið sig) en ég er farin að lifa í meiri raunveruleika með þetta en áður. Ég hef það í rauninni mjög fínt. Þarf ekki að taka tillit til neins nema mín og sona minna. Ég skil ekki af hverju þetta er svo fast í mér að ég þurfi mann.....það gæti alveg eins verið kona fyrir mér þannig lagað en í mínu tilfelli þá virðast það vera karlmennirnir sem ég laðast að kynferðislega en ekki konur. Margir halda samt að ég sé fyrir konur...gef greinilega frá mér einhverja svona strauma eða eitthvað....kannski er það af því að ég er ekki svo kvenleg. Yfirleitt reyni ég að vera svona neutral í klæðaburði. Kynlaus. My dream. En er ekki hægt. Og auðvitað er ég mjög þakklát fyrir þau forréttindi sem fylgja því að vera kona. Að fá að verða móðir. Hvernig er hægt að toppa það. Ég losna heldur ekki undan draumnum um að eignast litla stelpu. En það er auðvitað bara draumur....ég veit vel að ég er engin manneskja til að fara að hugsa um lítið barn. Alls ekki. En það er líklega í lagi að eiga drauma þó maður viti að þeir rætist ekki endilega. Ég er svo ánægð að hafa farið ein heim á gamlárs. Ég vil halda áfram að virða þessa vinnu sem ég hef lagt á mig að frelsa mig undan því að ég þurfi karlmann. Nú held ég að það séu eitthvað um 3 ár síðan að ég hef verið við karlmann kennd......kyssti reyndar einn gaur á gamlárs en það telst ekki með finnst mér. Ég meina ég hef hleypt karlmanni svo auðveldlega inní mig og nú er bara lok lok og læs. Það hefur verið erfitt. Því mér hefur alltaf fundist ef að einhver gæti...you know þá væri ég amk ekki það ógeðsleg og hefði þó amk einhvern tilgang. Í rauninni leit ég á mig sem hóru nema bara að ég rukkaði ekki fyrir. Þetta er sorglegt, finnst mér en samt staðreynd í mínu lífi. Allt þetta ógeðslega kynlíf sem veitti mér samt enga ánægju....aðeins samt síðustu árin var ég farin að finna fyrir einhverju....annars var þetta bara leikrit. Nema auðvitað með barnsföður mínum. Eftir að við vorum búin að vera saman í svona.............vá ég man ekki einu sinni.....mig minnir að ég hafi verið ólétt af yngri syninum þegar ég fékk það í fyrsta skipti með annarri manneskju....þá barnsföður mínum. Það bara tók mig svo langan tíma að treysta. Og mér leið mun betur með líkamsvitund mína þegar ég var ólétt. Fannst ég hafa tilgang - fannst að líkami minn ætti rétt á sér. Þetta er sorglegt býst ég við. Fokk fyrst ég er komin af stað með svona játningar þá er líklega einn staður sem ég er afskaplega óheiðarleg á og það er í rúminu....samt fannst mér auðveldast að fara þangað með karlmanni. Að leika leikritið. Já, ég er sko mikil vinna ef einhver einhvern tímann vill mig fyrir alvöru þá verður það afskaplega mikil vinna. En það snýst líf mitt um....að vinna í mér.....ekki að vinna fyrir launum. Að vinna í mér og ég fæ árangurinn borgaðan eftir því sem ég er duglegri við að vinna í mér. Ég get alveg frestað bata mínum út í hið óendanlega og verið svona eins og ég er í dag út allt lífið. Samt er komin einhver keðjuverkun af stað hjá mér. Ég er enn að upplifa árangur af vinnu minni síðustu árin. Hægt og rólega en sumir hlutir þurfa bara tíma og ég virðist þurfa langan tíma til alls.....er lengi....slow....en fer þó eitthvað fram. Nú þegar daglegu sjálfsvígshugsanirnar eru farnar (hvað er það 7,9 og 13 eða eitthvað svoleiðis....er amk farnar í bili- við getum sagt það) og ég er farin að venjast því þá er að skapast meira rými og ég finn að neikvæðar hugsanir um sjálfa mig berjast um að fá að komast í þetta rými en ég er á fullu að berjast. Sumir dagar eru bara ekki góðir en flestir dagar eru góðir með kannski erfiðleikatíma yfir daginn. Nú er kannski að byrja tími fyrir meiri sjálfsvirðingu að ná rótum. Auðvitað koma alltaf upp hlutir líka sem maður þarf að takast á við. En mesta er þó innra með mér. Ólgan sem kemur upp og skíturinn sem kemur með því. Jæja þetta er búinn að vera ágætis þerapíutími fyrir mig.....mér finnst allt í lagi að það komi varúðarmiði á mér....ekki nálgast ef þú ert karlmaður nema þú sért hér for real! eða eitthvað þannig. Ég meika ekkert bull. Það er bara svo einfalt. En já. Friður og kærleikur....það merkasta í heimi hér. RIP.

Jæja þriðji dagur ársins. Áramótaheit? bara það klassíska amk hjá mér......reyna að standa mig betur á þessu ári en því síðasta.....líklega ætti ég samt frekar að hafa það...að líða betur. Janúar er einn af mínum erfiðustu mánuðum amk síðustu ár....mig minnir nú samt að það sé farið að skána með hverju árinu sem líður....undantekning í fyrra þó. Mig hefur ekkert langað til að deyja á þessu ári! Ég veit alveg að ég má alveg búast við því að ég eigi eftir að finna til þannig tilfinninga þegar að mikið mótlæti kemur upp. Þó ég hafi samt alveg fundið fyrir mótlæti þá hef ég eiginlega bara ekki fundið fyrir sjálfsvígshugsunum síðan í ....að ég held apríl á síðasta ári....einhvern tímann þá.....líklega um það leyti sem ég fékk Bvítamín sprauturnar og var með fermingarveislu. Hvor ætli hafi haft meira vægi? Svo þarna í sumar fékk þetta hræðilega áfall þegar ég helt að synir mínir væru kannski að fara að deyja (nauthólsvíkurdæmið) og þá varð ég afskaplega hrædd og afskaplega þreytt. Var ekki búin að jafna mig á þeirri þreytu þegar tannlæknadæmið byrjaði svo hjá mér. Það var ca 1 sinni í viku hjá tannlæknanema (bara ótrúlegt lán að ég skyldi komast að ) en ég verð alveg dauð eftir það. En ég álít þetta líka kvíðaþjálfun. Þjálfun í að vera hjá tannsa, þola andlega álagið og jafnvel sársauka (eins og virðist vera í mínu tilfelli). Þetta er samt ekkert hættulegt. Its only pain sem er að trufla mig. En þarna er ég að reyna að þola aðstæðurnar. Það virðist ekki vera neitt mál fyrir mig að komast þangað....svona yfirleitt.....var einu sinni veik vegna kvíða og með í maganum (of course). En þegar ég er komin þangað og sest í stólinn og hún er byrjuð þá hugsa ég alltaf ,,fokk hvað er ég að gera hér?'' það hefur hvarflað að mér að fá að fara á wc-ið og bara stinga af en .....þetta er bara of gott tækifæri til að sleppa því. Ég verð að nýta þetta. Mér gengur ágætlega að lifa án geðlæknisins....sem mér finnst frábært! Hann var svo lengi líflína mín og nú finn ég fyrir styrk innra með mér sem ég gerði ekki áður. Hann er búinn að hjálpa mér svo mikið. Heyrði í mér þegar aðrir gerðu það ekki. Sá mig þegar ég var öðrum eins og ósýnileg. Hann tók mark á mér sem manneskju þó mér fyndist ég varla vera það. Ég er gífurlega þakklát fyrir að hafa hitt á hann. Þakklæti. Auðvitað er margt sem hefur hjálpað mér. Fullt af litlum púslum í púsluspilið mitt. Ég er pottþétt nokkurra þúsund bita púsluspil. Ég er ekkert búin að finna alla mína bita en ég veit að meðan ég held áfram þá finn ég alltaf eitt og eitt. Ég vil vera sterk bæði fyrir mig og syni mína en líka fólkið í hugarafli. Sjálfsvíg þar hristir sko upp í öllu starfinu þar. Hvort sem það er lítið virk manneskja eða ekki. Hugarafl er líflína en maður þarf sjálfur að halda í hana. Mér fannst það soldið erfitt fyrst. Vildi helst að mér væri bjargað því ég gæti þetta ekki sjálf. Svo þegar ég fattaði að ég þyrfti að halda mér í líflínuna.....þetta er svona eins og að vera að drukkna úti á sjó í brjáluðum stormi. Ef einhver kastar til þín reipi þá verður þú að halda í það sjálf/ur....það virkar ekki öðruvísi....amk með hugarafl. Og það að halda í þessa líflínu það snýst mest um að mæta reglulega. Þú þarft alls ekki að vera eitthvað ógeðslega virkur eða neitt þannig....bara að mæta......það er aðalatriðið. Þá fara ýmsir hlutir að gerast innra með manni og þannig byrjar þetta. Að mæta aftur og aftur sama hvernig manni líður....bara að mæta....festa sig við húsnæðið. Ég meina ég talaði ekki við fólk fyrstu mánuðina mína þarna....næstum því fyrstu 10 mánuðina svo fór ég að verða örugg þarna og ekki lengur hrædd við að vera í kringum fólkið. Ég vissi ekkert hver ég var.....nema eitthvað óþægilegt og ekki gott. En þarna fór ég að endurskapa sjálfa mig...ekki hver fjölskylda og vinir sáu mig heldur eins og ég var í raun og veru. Svo þegar systir min kom og byrjaði í hugarafli líka þá flæktust málin soldið og ég fór í togstreitu milli hlutverksins sem ég var búin að finna út að ég væri með hjálp hugarafls og svo milli hlutverksins sem mér fannst ég vera föst í hjá fjölskyldu minni (vonbrigði ogfl). Mér finnst ég vera að ná einhverju jafnvægi núna. Ég man ekki hvað hún er búin að vera lengi....kannski eitt ár. Ég á það til að verða svo ósjálfbjarga....halla mér að sterkari manneskju en ég er. Það gerði ég með systir mína. Allt í einu gat ég ekki geri neitt án hennar í hugarafli en nú er ég að finna minn styrk sjálf. Það er líka styrkur að mæta og taka ekki að sér verkefni því ef maður tekur að sér verkefni þá eru flestir mjööög sáttir með mann en ef maður kemur og tekur ekki að sér verkefni þá finnst manni eins og maður sé að svíkjast um að gera eitthvað sem maður ætti að gera.....en málið er bara það að þarna þarftu ekki að gera neitt nema þú sjálfur viljir og það að gefa sér tíma til að finna fyrir þessari innri þörf að vilja það er málið. Jæja ætla að fá mér kríu. Er með ónot í maganum....sem er ss ekkert nýtt. Ég er soldið smeyk við nýja símann minn.....ég kann ekkert á hann. Mér finnst ég vera orðin næstum of gömul til að læra á hann....vildi að ég hefði fengið mér sony erikson aftur en ekki nokia....en hann er bara svo sætur....bleikur!!! Jæja ínoff for náf. Það venjulega kærleikur og friður

Ég er lifandi!!! og ég gerði ekkert afskaplegt af mér! Ég kom heim alla þá virðingu sem ég fór út með....eða svona næstum því. Ég var pissfull það er ekki hægt að neita því en omg hvað ég er farin að haga mér vel.....svona miðað við sjálfa mig. Bara pínulítið drama og svo gef ég skipanir eins og harðstjóri, reyni að stöðva ofbeldi og strá glimmerdufti yfir allan heiminn til að gera hann fegurri. Ég get samt alveg orðið mér hættuleg með þessu dæmi að halda að ég geti stöðvað átök og svoleiðis shit. En vá hvað ég hagaði mér vel! Ég má vera virkilega stolt af mér. Ég var hræðilega þunn í sólarhring og man nú reyndar ekkert allt frá djamminu en það sem ég man var bara almost pretty! Mér finnst það segja mikið um bata minn hvernig ég er þegar ég er drukkin. Því þá hverfa allar hömlur og allur sársaukinn og ljótleikinn kemur upp ef hann er til staðar. Ég fór ein heim af því að ég valdi það. Það er náttúrulega ekkert mál að finna einhvern til að fara með sér heim ef maður vill. Það var þarna einn gaur sem var soldið vel hot fyrir mér.....og kannski er smá möguleiki á að ég hafi kysst hann pínu áður en ég rak hann heim til sín. Og hann var hávaxinn.....sem þýðir líklega að ég sé ekki eins hrædd við hávaxna menn og áður. Ég var soldið í björgunarstarfi þetta kvöld þrátt fyrir að vera mikið drukkin. Ef það hefði verið einhver sjálfseyðingarhvöt í mér þarna þá hefði hún poppað fram þarna.......me, myself and I erum sko greinilega búin að bæta samband okkar mikið. Svo leið mér svo yndislega þegar að þynnkan fór að renna af mér. Ég fór út í dag og bíllinn minn startaði bara eins og ekkert væri. Keypti mér síma á raðgreiðslum svona meðan að enn er heimild til. Borgaði eitthvað af reikningum. Er bara nokkuð bjartsýn núna. Mögulega er ég hætt að drekka þó. Mér líður vel og ég er að reyna að njóta þess. Ég er svo fegin hvað öldurnar innra með mér hafa lægt eftir því sem árunum hefur fjölgað. Þetta borderline dæmi er alveg rosalega þreytandi. Eina stundina getur verið allt í lagi og svo næstu er lífið í rúst. Þannig gat þetta verið á nokkra mínútna fresti hér áður fyrr. Núna er ég þokkalega jöfn suma daga. Það er stórkostlegt. Ég samt finn að öll ábyrgð er mér erfið og býr soldið til tilfinningabylgjur. Allt álag líka. Mánaðarmót. Að fá peninga - hræðslan við að eiga ekki peninga - svo örvæntingin þegar maður á ekki peninga. Allar hátíðir.....allt nema grár raunveruleikinn.....ég elska hann. Dagar þar sem ekkert gerist eru góðir dagar því þá er amk ekkert slæmt að gerast. Ég er þakklát fyrir það sem ég hef (eða er amk alltaf að reyna að telja mér trú um það.....jú ég er þakklát fyrir það sem ég hef en ég er afskaplega hrædd um að glata því sem ég met í daglega lífinu). Já ég býst við að það sé einhvers konar drama hjá mér soldið oft..........................en mjög sjaldan miðað við áður. Mér finnst það soldið erfitt. Það sem er nú drama í dag hefði ekki verið neitt stórmál fyrir einhverju kannski......kannski af því að ég var of dofin eða eitthvað. Ég held að ég sé að fara að ná betri tökum á mér núna eftir að ég losaði um mestu félagsfælnina. Ég held að ég sé að ná einhverri stjórn á líðan minni og að geta ,,huggað'' sjálfa mig og talað mig til. Reynt að vera svona minn eigin uppalandi. Mér finnst ég ekki lengur 13 ára. Ég er mun nær tvítugu en áður í anda. Ég er ekki bjargarlaus og ég er að finna að ég er mun sterkari en ég held. Því fleiri svoleiðis dagar því sterkari verð ég að berjast á mínum slæmu stundum. Ég er núna að taka 3 seroquel eins og í gamla daga og er alveg sátt við það. Kvíði stundum fyrir tannlæknadæminu ef ég fer að hugsa um það. Veit ekki alveg hvort ég sé með tannpínu eða .............................er mjög oft með eins og tannpínuverki. Getur verið ferlega óþægilegt. En ég nenni ekki að hugsa um það fyrst ég er ekki með þetta núna. Þetta er mál sem ég get ekki leyst....bara reynt að þola. En í dag er lífið mjög gott. Ég gat horft á dvd mynd með yngri syninum sem er kominn til mín og ég er virkilega þakklát fyrir það. Já mér líður vel og það er næstum því ekkert scary. Akkúrat núna er ég safe. Eða amk eins safe og maður getur verið. Ástvinir mínir hafa það líka ágætt eftir því sem ég best veit. Ég má slaka á og það munu ekki slæmir hlutir gerast þó ég slaki og sleppi alveg tökunum. Slaka á áhyggjulaus. Bara vera- ekki hugsa.

Síðasti dagur ársins. Bíllinn var dauður í gær en ég fékk start....soldið mikið start og þá gekk hann í einhvern tíma. Veit ekkert hvernig þetta verður á eftir. Er nývöknuð og sko alls ekki í stuði til að fara eitthvað að djamma. Ég veit að Fjórðu er búið að hlakka til og örugglega gera sér of miklar væntingar um þetta kvöld en ég er bara ekkert í miklu stuði. Er nú samt að spá í að sjá hvernig þetta fer allt. Fá mér bjór efir miðnætti og þá getur vel verið að maður detti í gírinn. Mér finnst ég svo vera með ljótuna á hæsta stigi. Er pínu hrædd núna yfir ýmsum hlutum. Ekki beinlínis það að ég muni taka líf mitt ef ég fæ mér í glas né að ég muni skaða mig neitt þannig en er pínu smeyk um að ég verði það full að ég muni ekki halda loforðið sem ég var búin að gefa mér. Að sofa ekki hjá manni nema að ég sé hrifin og hann sé hrifinn af mér og við bæði edrú. Það losnar svo um hömlur hjá mér þegar ég drekk. Ég er stundum svo tilbúin að gefa mig alla. Og samt kemur þetta kynlífi minnst við. Að hleypa einhverjum inní líkama minn sem ég er kannski ekki hrifin af? eða að hleypa einhverjum inní líkama minn sem ég er hrifin af en hann ekki mér.....eða við hrifin af hvort öðru en svo kemur áfengi við sögu og gerir allt ljótt einhvern veginn. Ég vil virkilega halda þetta loforð gagnvart sjálfri mér. Ég þarf ekki á karlmanni að halda. Það er enginn karlmaður sem mun gera mig heila.....ekki frekar en börnin mín. Ég sjálf, alein þarf að gera mig eins og heila og ég get. Þetta virkar ekki öðruvísi. Og eiginlega eftir því sem lengra líður frá því að ég sofi hjá karlmanni þá eiginlega líður mér betur. Ég er betri við sjálfa mig. Sýni mér og líkama mínum smá virðingu sem ég hef í raun aldrei gert áður nema etv þegar ég var ólétt. Ég er að þroskast. Það er ekkert öllum ætlað að finna ,,hinn helminginn af sjálfum sér'' eða ,,sálufélaga'' eða eitthvað þannig kjaftæði. Ef það gerist þá bara frábært en maður þarf ekki að gera málamiðlun eða sætta sig við eitthvað sem er ekki hollt fyrir mann. Hvað ef ég mun aldrei finna mann sem getur orðið hrifinn af mér. Ok Íris þú veist að þetta er bullshit! það hafa alveg menn orðið hrifnir af þér í gegnum tíðina en ekki þeir sem þú hefur viljað kannski. Og þeir sem þú hefur viljað hafa ekkert endilega verið neitt mikið til að púkka uppá. Í raun fyrir utan barnsföður minn en það er önnur saga. Þú veist það sjálf að þú hefur verið að velja vitlaust og laðast að óheppilegum mannkostum. Þú gerðir rétt með því að halda þér frá karlmönnum....algerlega því þú ert svo áhrifagjarn persónuleiki að þú hefðir auðveldlega geta verið komin í einhvern fjandans vítahring áður en þú myndir vita af því. En líklega borgaði ég fyrir það með lauslæti mínu og það er sko allt í lagi því ég myndi ekki vilja að synir mínir væru búnir að eignast hina og þessa ,,stjúppabba'' og kynnast kannski alls kyns óhroða. Lauslæti mitt var kannski dýrt gjald fyrir þetta en samt ekki. Ég er svo þakklát fyrir að hafa haldið mig frá karlmönnum. Sona minna vegna. Nú eru þeir að komast á unglingsaldurinn og hafa bara átt einn pabba sem verður alltaf pabbi þeirra. Ekkert svona ,,þessi var einu sinni pabbi minn''. Ég meina auðviðtað ef ég hefði getað valið góða menn þá hefði ég svo sannarlega viljað að þeir ættu einn góðan stjúppabba. En það var bara ekki í spilunum. Því miður. Ég veit að þetta tengist mínum reiðimálum. Það er ein kona sem var einu sinni amma mín. Og ég átti aðra fjölskyldu en hún hvarf þegar mamma og stjúpi hættu saman. Það gerir mig soldið reiða. Mig langar ekkert til að hitta þessa konu sem var einu sinni amma mín. Mér finnst hún bara soldil tík. Ég veit að lífið er nægilega flókið og að svona virkar þetta í flestum tilfellum en mér finnst það bara ljótt. Kannski gæti ég ekki einu sinni staðið undir þessu sjálf.....ok þetta var amk sárt. Kannski kemur ljótleiki ekki við sögu heldur meira athugunarleysi og sársauki. Ég veit nú ekki af hverju ég er að tala um þetta. En líklega hefur þetta áhrif á mig enn í dag. Ég hef hleypt mörgum inní hjarta mitt sem hafa svo bara farið og það er sárt. Ég finn það í hugarafli að það hefur áhrif þar. Ef ég hleypi einhverjum inn og svo veikist manneskjan og kemur ekki lengi þá er hjartað ekkert tilbúið að taka við manneskjunni aftur....ekki strax. Þetta eru bara varnarviðbrögð mín.....ég þarf að stíga ofar en þau. Það er auðvitað ekki val að vera veikur og detta út úr hugarafli og koma svo aftur. Hvað þá þegar einhver svona eins og ég....bara næstum hunsar manneskjuna. Ég á margt eftir að vinna í mér og ég virðist hafa tímann fyrir mér. Ég vil verða betri manneskja, betri móðir og hæfari einstaklingur í lífinu og því sem maður þarf að kunna og geta gert til að teljast tiltöllega heilbrigður. Þetta eru bara byrjunarkröfurnar .....svo vil ég sko miklu meira!! ég er gráðug.....vil alltaf meir og meir. Það er samt líka gott á að staðna ekki. Ég vil lesa fleiri bækur, ég vil vita miklu meir en ég veit nú og skilja svo miklu meir. En engu að síður er ég mjög þakklát fyrir að vera komin í þá stöðu sem ég er í núna. Núna finnst mér ég vera þroskaheft. Og kannski er ég það að einhverju leyti. En fílar eiga líka skiliið að vera hamingjusamir.....ekki bara gasellurnar eða tígrarnir. Jæja ætli maður verði ekki að fara að gera sig reddí fyrir þetta kvöld. Og reyna að hafa gaman. Ég meina þetta er ekkert svona kvöld sem ætti að draga fram mikið drama í manni....og þó ef maður lítur til fortíðar....úps ætla ekki að gera það í kvöld nema mesta lagi þetta ár sem er að líða. Hafið það gott.....ætla að reyna að gera mig smá prettí og það verður meir að segja notaður maskari!!!